تفصیل | شهادت 

15th October, 2018


نوی سرمقالی

لیکنی

د‌حزب‌اسلامی امیر‌ ورور حکمتیار

ویډیو

رادیو

ترانی



تفصیل

روزۀ شش روز شوال و مقام فرایض

سید غلام فاروق وحدتیار

2018-07-03

در حدیث وارد است که: عن ابی ایوب رضی الله عنه ان رسول الله صلی الله علیه وسلم قال: من صام رمضان ثم اتبعه ستاً من شوال کان کصیام الدهر (مسلم)
ابوایوب انصاری رضی الله عنه روایت می کند که پیامبر علیه السلام فرمود: کسی که ماه رمضان را روزه گرفت سپس شش روز شوال را بعد از آن روزه داشت چنان است که تمام عمر روزه گرفته باشد.
ازین حدیث پیامبر اسلام فضیلت روزه شش روز شوال معلوم می شود. یعنی کسی که بعد از ماه رمضان در ماه شوال شش روز را پی در پی یا به فاصله ها بطور تطوع روزه گیرد، الله تعالی آن را با روزه رمضان به مثابه روزه تمام عمر اجر و پاداش میدهد. زیرا به طور عموم هر نیکویی ده چند ثواب و اجر دارد به این ترتیب روزه ماه رمضان ضرب ده مساوی به روزه ده ماه می گردد و شش روز شوال ضرب ده مساوی به شصت روز یعنی دو ماه می گردد، که مجموع آن برابر با روزه دوازده ماه می شود و اگر هر سال چنین کند به این معنی است که تمام عمر روزه گرفته باشد.
هرچند روزه گرفتن شش روز شوال تطوع و نفل است اما اجر و پاداش آن را پیامبر علیه السلام به این پیمانه بیان میدارد. ازین روایت و احادیث دیگر بر می آید که انسان نباید اعمال تطوع و نفل را به نظر کم نگاه کند بلکه به آن باید به نظر قدر ببیند، چنانچه برای واضح نمودن اهمیت تطوع و نفل این حدیث قدسی که آن را پیامبر علیه السلام از طرف الله تعالی بیان میدارد کفایت می کند.
عن ابی هریرة رضی الله عنه قال قال رسول الله صلی الله علیه وسلم ان الله تعالی قال وما یزال عبدی یتقرب الی بالنوافل حتی احبه فاذا احببته کنت سمعه الذی یسمع به و بصره الذی یبصر به و یده التی یبطش بها و رجله التی یمشی بها و ان سالنی لا عطینه ولئن استعاذنی لاعیذنه (بخاری)
ابوهریره رضی الله عنه روایت می کند که پیامبر علیه السلام از الله تعالی روایت می کند که فرمود: بنده من پیوسطه بواسطه نوافل به من نزدیک می شود تا آنکه او را محبوب خود بگردانم،‌ زمانیکه او را محبوب خود گردانم من گوش او شوم که بواسطه آن می شنود، چشم او شوم که بواسطه آن می بیند، دست او شوم که بواسطه آن می گیرد، پای او شوم که بواسطه آن می رود اگر او از من چیزی بخواهد حتماً برایش میدهم اگر از چیزی به من پناه بخواهد حتماً او را در پناه خود قرار میدهم.
مفهوم حدیث فوق که بعضی صوفیه در آن دچار اشتباه گردیده بطرف حلول رفته اند این است که بنده زمانیکه با مداومت نوافل را انجام میدهد و بواسطه آن به الله تقرب می جوید، الله تعالی او را محبوب خود می گرداند، بعد از آن تمام اعضای بدن او رضا و خشنودی او تعالی را جستجو می کند و جز موارد رضا و خشنودی او بطرف دیگر متوجه نمی شود. یعنی چشم او فقط مواردی را می بیند که موجب رضای الهی می گردد، گوش او صرف چیزهایی را می شنود که الله تعالی از آن خشنود می شود، دست او چیزی را می گیرد که الله از آن راضی می گردد، پای او بطرفی به راه می افتد که موجب خشنودی الله تعالی می شود.
خلاصه اینکه تمام اعضای بدن بنده فقط در مواردی یبکار گماشته می شود که الله تعالی از آن راضی و خشنود می گردد و جز این موارد بطرف دیگر متوجه نمی شود.
مقام و اهمیت فرایض:
زمانیکه اهمیت و فضایل نوافل را بیان می داریم نباید تصور کنیم که فرایض اجر و پاداش کمتر دارد. زیرا در مورد فرایض یک بخش همین حدیث قدسی بیان می دارد. عن ابی هریرة رضی الله عنه قال قال رسول الله صلی الله علیه وسلم ان الله تعالی قال: وما تقرب الی عبدی بشیءٍ احب الی مما افترضت علیه (بخاری)
ابوهریره رضی الله عنه روایت می کند که پیامبر علیه السلام از جانب الله تعالی روایت می کند که فرمود: محبوبترین چیزی که بنده بواسطه آن به من تقرب می جوید نزد من فرایضی است که بر او مقرر نموده ام.
ازین حدیث قدسی بر می آید که محبوبترین عمل نزد الله تعالی که بنده مومن بواسطه آن به الله قریب می شود همانا فرایض است که از طرف او تعالی بر بنده مقرر شده است. هیچ عمل به پیمانه فرایض بنده را به الله نزدیک کرده نمی تواند.
در حدیث دیگر است که پیامبر علیه السلام می فرماید: صلوا خمسکم و صوموا شهرکم و اددا زکوة امولکم و اطیعوا ذا امرکم تدخلوا جنة ربکم (ترمذی و احمد)
ادا کنید پنج وقت نماز فرض را،‌ روزه دارید ماه رمضان را، ادا کنید زکوة مال خود را و اطاعت کنید از امرای خود، داخل شوید به جنت پروردگار خود.
یعنی اگر نمازهای فرض را ادا نمودید،‌ ماه رمضان را روزه داشتید، زکوة مال خود را ادا کردید و از امرای خود اطاعت نمودید با این اعمال داخل جنت می گردید.
در حدیث دیگر می خوانیم که: عن عبدالله جابر بن عبدالله الانصاری رضی الله عنهما ان رجلاً‌ سال رسول الله صلی الله علیه وسلم فقال: ارایت اذا صلیت المکتوبات و صمت رمضان و احللت الحلال و حرمت الحرام ولم ازد علی ذلک شیاء ادخل الجنة قال نعم. (مسلم)
عبدالله بن جابر رضی الله عنه روایت می کند که شخصی به پیامبر علیه اسلام گفت چه نظر داری اگر نماز های فرض را ادا کنم، رمضان را روزه دارم،‌ حلال را حلال بدانم و حرام را حرام آیا داخل جنت می شوم، پیامبر علیه السلام فرمود، بلی.
در حدیث دیگر می خوانیم که: عن ابی هریرة رضی الله عنه قال اتی اعرابی النبی صلی الله علیه وسلم فقال دلنی علی عمل اذا عملته دخلت الجنة قال تعبد الله ولا تشرک به شیا و تقیم الصلوة المکتوبة و تودی الزکوة المفرضه و تصوم رمضان قال والی نفسی بیده لا ازید علی هذا شیاء ولا انقص منه فلما ولی قال النبی صلی الله علیه وسلم من سره ان ینظر الی رجل من اهل الجنة فلینظر الی هذا. (متفق علیه)
ابوهریره رضی الله عنه روایت می کند که یک دهاتی نزد پیامبر علیه السلام آمد و عرض کرد، به عملی مرا رهنمایی کن که با اجرای آن داخل جنت شوم،‌ پیامبر علیه السلام فرمود: صرف الله را عبادت کن و با او هیچ چیزی را شریک مگردان، نماز های فرض را ادا کن، ماه رمضان را روزه دار، زکوة مفروضه را ادا نما، اعرابی گفت: قسم به ذاتی که نفس من در اختیار اوست، نه برین زیاد کنم و نه از آن کم، زمانیکه اعرابی روگردانید و رفت، پیامبر علیه السلام فرمود کسی که خوش می شود که مردی از اهل جنت نگاه کند باید بطرف این اعرابی نگاه کند.
ازین حدیث به اهمیت فرایض پی می بریم که محبوبترین عمل نزد پروردگار فرایض است و این اعمال موجب دخول جنت و نعمت های جاویدان آن می گردد.
از اینرو انسان زمانیکه به نوافل پابندی می نماید اهمیت فرایض را نباید فراموش کند، زیرا فرایض بدرجه اول حایز اهمیت اند و یگانه اعمالی بشمار میرود که انسان را مستحق جنت و نعمات ابدی آن می گرداند.
پابندی نوافل خلل در فرایض وارد نکند:
چنانچه در یک روایت می خوانیم که: عن عبدالله عمرو بن العاص قال قال لی رسول الله صلی الله علیه وسلم یا عبدالله الم اخبر انک تصوم النهار و تقوم اللیل فقلت بلی یا رسول الله قال فلا تفعل صم وافطر و قم ونم فاک لجسدک علیک حقاً‌ و ان اعینک علیک حقاً و ان لزوجک علیک حقاً‌ و ان لزورک علیک حقاً لا صام من صام الدهر صوم ثلثة ایام من کل شهر صوم الدهر کله صم کل شهر ثلاثة ایام و اقرا القرآن فی کل شهر قلت انی اطیق اکثر من ذالک قال صم افضل الصوم صوم داود علیه اسلام صیام یوم و افطار یوم و اقرأ فی کل کلف سبع لیال مرة ولا تزد علی ذالک. (متفق علیه)
عبدالله بن عمرو بن العاص رضی الله عنهما روایت می کند که پیامبر علیه السلام برایم فرمود ای عبدالله خبر شده ام که تو همه روز روزه میداری و تمام شب نماز می گزاری، گفتم: بلی ای رسول خدا، فرمود: چنان مکن، بلکه بعضی روزها را روزه دار و بعضی روزها را ترک کن، یک قسمت شب را در نماز سپری کن و یک بخش دیگر را خواب کن زیرا بدن تو بالای تو حق دارد، چشم تو بالای تو حق دارد، زوجه ات بالای تو حق دارد، کسی که ترا ملاقات می کند برتو حق دارد (که باید این حقوق را هم ادا کنی) کسی که همه عمر روزه گرفت روزه اش درست نیست، روزه سه روز در هر ماه برابر با روزه تمام عمر است، پس در هر ماه سه روز روزه دار ودر هر ماه یکبار قرآن را تمام کن، گفتم من بیشتر ازین طاقت دارم، پیامبر علیه السلام فرمود: به بهترین طریقه روزه دار یعنی مثل داود علیه السلام یک روز روزه دار و روز دیگر ترک کن و در هر هفته یکبار قرآن را بخوان و بر این زیاد مکن.
در روشنی این رهنمود های گرامی پیامبر علیه السلام بنده مومن که به نوافل و تطوع پابندی می نماید، زیرا به این ترتیب او از یکطرف به الله نزدیک می شود و محبوب او می گردد و از طرف دیگر نواقص فرایضش با اجرای نوافل تکمیل می گردد، نباید اهمیت و جایگاه فرایض را فراموش کند، زیرا فرایض یگانه اعمالی است که انسان را به الله قریب می کند و او را مستحق جنت و نعمات جاویدان آن می گرداند و بالاتر از آن اعمالی نیست که این ویژه گی را داشته باشد.
بنده مومن پابندی و انهماک در نوافل را بحدی نرساند که در فرایض او خلل وارد شود یا در آن تأخیر و تقدیم رخ دهد، مانند جاهلانی که شب را در ذکر بیدار سپری می کنند و نماز صبح را قضا می کنند. یا مانند منافقین که در زمان پیامبر علیه السلام در غزوه تبوک به این بهانه از جهاد باز ماندند که رومیان زنان و دختران زیبا و خوشگل خود را به بام های منازل خود بالا نموده اند، اگر آنها در جهاد شرکت کنند نظرشان به زنان رومیان افتاده مرتکب گناه خواهند شد.
آنها یک عمل فرض را که قتال با کفار بود به احتمال وقوع در یک گناه کوچک ترک نمودند. یکی از حربه های شیطان هم همین است که بنده مومن را که به نوافل پابندی زیاد دارد

 



د لیکوال لیکني
پخواني لیکني

واپس










اخبار

شعر و ادب

شهیدانو کاروان

15th October, 2018