تفصیل | شهادت 

20th November, 2018


نوی سرمقالی

لیکنی

د‌حزب‌اسلامی امیر‌ ورور حکمتیار

ویډیو

رادیو

ترانی



تفصیل

کشورهای خارجی چرابرنامۀ صلح در افغانستان را عنوان می نمایند؟

سیدغلام فاروق وحدتیار

2018-09-02

خوب بیاد داریم که امریکا واقعۀ حمله بر مرکز تجارت جهانی خود را که در یازدهم سپتمبر سال 2001 رخ داد، بهانه قرار داد و بالای افغانستان حمله نمود. امریکا اسامه بن لادن را مسوول این حمله قلمداد نمود که در آن وقت در افغانستان حضور داشت و حکومت گروهک طالبان از آن حمایت می نمود. حقیقت این است که حمله مذکور کار اسامه و گروه القاعده نبود؛ بلکه کار خود برخی از رسانه ها استخبارات امریکا میدانند که برای حمله بر افغانستان، برای خود بهانه پیدا می کرد. زیرا حمله بر مرکز تجارت جهانی در کشوری چون امریکا از توان القاعده و اسامه بکلی ساخته نبود.

امریکا از حکومت طالبان خواست اسامه را به این کشور بسپارد تا مورد محاکمه قرار دهد، اما طالبان به شدت از این کار اجتناب نمودند و حاضر نشدند او را به امریکا بسپارند. امریکا این عمل طالبان را بهانه قرار داده، نخست نیروهای هوایی خود را در میدان های هوایی پاکستان که کشور مؤسس، بانی و میزبان گروهک طالبان محسوب می شد، جابجا نمود و از آنجا پرواز نموده بالای طالبان و نیروهای مسلح شان بمباردمان می کرد. همچنان راکت ها و موشک های خود را از همین میدان ها بالای طالبان شلیک می کرد و

بعد از اینکه نیروهای طالبان را تاحدی سرکوب و ناتوان ساخت قشون خود و ناتو را داخل افغانستان نمود.

در آن زمان جبهۀ شمال که از چند حزب سیاسی چون: جمعیت اسلامی، جنبش ملی اسلامی، شورای نظار و غیره تشکیل شده بود، با گروه طالبان درگیر جنگ بود. امریکا با حمایت از این جبهه و بمباردمان مواضع طالبان، حکومت این گروه را نابود نمود.

اصلاً امریکا به حکومت طالبان و اشغال افغانستان علاقمندی نداشت؛ بلکه هدف این کشور حضور در منطقه بود تا حریفان خود چون: روسیه، چین و ایران را از نزدیک مورد نظارت قرار دهد و در آینده برنامه های خود را چنان طرح ریزی نماید که از نفوذ این سه کشور در منطقه جلوگیری نماید. این کشور تا کنون همین هدف خود را دنبال می کند.

امریکا به ظاهر ناامنی افغانستان را بهانه قرار داد و چنین وانمود می کرد که اگر وضعیت این کشور به همین منوال ادامه پیدا کند تمام دنیا را متأثر خواهد کرد و برای جلوگیری آن، باید وضعیت افغانستان تغییر کند و این تغییر بدون حضور نیروهای نظامی امریکا و ناتو بر افغانستان ممکن نیست. کنفرانس بن و به قدرت رسیدن حامد کرزی از برنامه هایی امریکا بود که در افغانستان تطبیق شد.

بظاهر چنین معلوم می شود که بوجودآمدن نظام سیاسی، تشکیل پارلمان، تدوین قانون اساسی، احیای اردو، پولیس و برقرار شدن امنیت نسبی از دست آوردهای امریکا و ناتو است که در افغانستان مشاهده می شد.

لاکن حقیقت چیز دیگر است، اگر در افغانستان نظام سیاسی بوجود آمد، این نظام از آزادی و استقلال محروم است؛ بلکه یک نظامی کاملاً غلام و اسیر امریکا و ناتو به نظر می آید، به همین ترتیب اگر پارلمان تشکیل گردیده است، اکثر اعضای آن به اشاره بیگانه گان فعالیت می نمایند و اهداف استخبارات کشورهای منطقه و فرامنطقه را برآورده می نمایند. در حالی که پارلمان باید در خدمت ملت باشد. اگر قانون اساسی تدوین گردیده است بالای مردم ناتوان و محروم تطبق می شود، زورمندان، ثروت مندان، حکومت داران آن را اهمیت نمی دهند. به همین ترتیب اگر اردو و پولیس بوجود آمده بحدی ناتوان و عاجر اند که نمی توانند از خاک و کشور دفاع نمایند و در افغانستان صلح و آرامش را اعاده کنند. به همین ترتیب امنیت و آرامش نسبی یی که درین کشور اعاده شده هر لحظه دستخوش حوادث است. چنانچه حمله بر یک مرکز تعلیمی دشت برچی و کشته شدن صدها دانش آموز که چندی قبل بوقوع پیوست، به آتش کشیدن شهر غزنی، ویران شدن این شهر، حمله بالای ارگ و صدها حوادث دیگری که در جریان سال جاری شاهد آن بودیم دلیل روشن مدعای ما به شمار می روند.

این است حقیقت دست آوردهای امریکا و ناتو در افغانستان که این کشور ها به آن افتخار می نمایند و ادعا می کنند نیروهای آن ها بر افغانستان به همین منظور آمده است، در حالی که هدف چیزی دیگری است. امریکا و ناتو می خواهند با حضور در افغانستان روسیه، چین و ایران را از نزدیک نظارت نمایند و از فعالیت های این کشورها در منطقه جلوگیری کنند.

اگر از یکطرف امریکا و ناتو بخاطر جلوگیری از نفوذ روسیه، چین و ایران در منطقه برنامه ریزی می نمایند و به این هدف حضور نظامی خود را در افغانستان طولانی می کنند، این کشور ها هم آرام نه نشسته اند، بلکه برای بیرون کردن امریکا و ناتو از منطقه تلاش های خسته‌گی ناپذیر براه می اندازند. چنانچه حمایت نظامی و تجهیز طالبان از طرف روسیه و ایران مثال های خوب این تلاش ها بشمار می رود. به همین ترتیب کنفرانس صلح که به میزبانی و رهبری روسیه عنقریب در شهر مسکو دایر خواهد شد در راستای همین تلاش مثال خوب دیگر است. در این کنفرانس، چین، ایران، پاکستان و گروهک طالبان اشتراک خواهند ورزید، گفته می شود که افغانستان و امریکا هم در این کنفرانس دعوت اند که این دو کشور جواب رد داده اند.

اکنون سوال این است که چرا کشورهای خارجی برنامه های صلح را در افغانستان عنوان می کنند؟ چرا کشورهای بیگانه تلاش می ورزند تا برای اعاده صلح در افغانستان تلاش نمایند؟ در حالی که این موضوع کاملاً به مردم افغانستان و به حکومت و ملت مربوط می شود نه به کشورهای خارجی و بیگانه. اگر ممالک اسلامی در این رابطه تلاش نمایند، برنامه ریزی کنند و صلح را عنوان نمایند، جا دارد؛ زیرا به حکم قرآن اگر دو گروه مسلمانان با هم به جنگ افتند، دیگر مسلمانان مسوولیت دارند که در میان آن ها صلح نمایند و از جنگ میان شان جلوگیری کنند. حتی اگر یکی از طرفین درگیری به صلح و آشتی حاضر نشود، مسلمانان بحکم قرآن وظیفه دارند با آن ها بجنگند تا آن که به صلح و آشتی آماده شوند.

لاکن کشورهای استعماری هیچ حق ندارند تا به عنوان صلح به افغانستان برنامه ریزی کنند و در این رابطه کنفرانس ها دایر نمایند. حتی به نظر من کشورهای همسایه چون پاکستان و ایران هم حق ندارند به عنوان صلح در افغانستان برنامه ها طرح کنند، زیرا استخبارات این کشورها در امور افغانستان مداخله می کنند و این کشورها در جنگ ها و انفجارات و حوادث قتل و کشتار در  این کشور سهیم اند. چنانچه اگر این کشورها بخاطر صلح در افغانستان هم تلاش می ورزند بخاطر صلح نخواهد بود؛ بلکه اهداف خود را در این سرزمین دنبال خواهند کرد.

بدون شک کنفرانس صلح که اکنون از طرف روسیه میزبانی می شود هم یک تلاش سیاسی یی بشمار می رود که این کشورها بواسطۀ آن می خواهند برای حضور نیروهای نظامی امریکا در افغانستان موانع ایجاد کنند و از نفوذ امریکا و ناتو در منطقه بواسطه آن جلوگیری نمایند.

ملت و حکومت افغانستان باید در رابطه به همچو تلاش ها و کنفرانس ها هوشیار باشند، نه تنها در آن اشتراک نکنند؛ بلکه از آن هیچ امید خیر و نیکویی هم انتظار نداشته باشند. زیرا اگر امریکا و ناتو باشد یا روسیه و چین و غیره. هر کدام بخاطر برآورده ساختن اهداف خود برنامه می ریزند، کشورهای بیگانه هیچ گاه به صلح و آرامش در افغانستان علاقه ندارند؛ بلکه به این عنوان می خواهند برنامه های سیاسی خود را در این کشور دنبال نمایند.



د لیکوال لیکني
پخواني لیکني

واپس










اخبار

شعر و ادب

شهیدانو کاروان

20th November, 2018