حق أضعف الایمان

هزاران هزار عالم،نویسنده،تاریخ دان،مدعیان عشقِ دین،عشقِ خاورزمین، وجود دارند،سالیان دراز با حوصلهء فراوان نوشتند،حتی در قضایای هیچ بسیار پرپیچ هم نوشتند ولی آنگاه که مصاف حق وباطل صورت می گیرد نمی نویسند،سکوت می کنند.این نشان ترس وهراس است.

بلی در این دنیای استعباد تا حدّی نمیشود حق مردم در ترس ونگرانی را سلب کرد ولی این ترسها احیانا اگر دقت شود بی موجب اند.

بسیار وقت در نوشتن چیزی، و اظهار رأیی، و تحریک حماسه ی، و نکوهش ظلمی،خنجری بر گلوی نویسنده گذاشته نمیشود که معذور گردد ولی نویسنده هراس را عبارت از این میداند که مبادا وی به موضع گیری در قضیهء تفاوت دو پرچم متهم شود،دو پرچم واضح.

یا هم مبادا کسانی از وی ناراض شوند. حتی مبادا چند طرفدار یا تحسین گو در شبکه های اجتماعی را از دست دهد.و یا مبادا زبان چند جاهلی به ساحت وی دراز گردد.

چنین است که صفِ اهلِ باطل طویل میشود و عمرِ دفاع از حق قصیر میشود. و دین غریب میشود.در حدیث است" الدین بدأ غریبا و سیعود غریبا فطوبی للغرباء اللذين يصلحون ما افسده الناس.

دین غریب آغاز شده است و باز غریب میشود، پس خوشا بر غریبان که فساد دیگران را اصلاح می کنند.

از خطبه های معروف حضرت علی كرم الله وجهه است که می گوید: والله، لأظن أن هؤلاء القوم سيدالون منكم، باجتماعهم على باطلهم، وتفرقكم عن حقكم، ومعصيتكم إمامكم في الحق، وطاعتهم إمامهم في الباطل.

بخدا من گمان می برم که این مردم از شما سبقت می برند، با اتفاقی که بر باطل دارند، با پراگندگی که در حق دارید.با فرمانبرداری که از پیشوای خود دارند، وبا نافرمانیی که بر پیشوای خود دارید.

و نیز می گوید:

چرا چنین به ناچیزی از دنیا که برایتان می رسد خشنود می شوید و به بسیارچیزهای که در آخرت محروم میشوید غمگین نمی شوید؟

چرا با از دست دادن کمترین های دنیا نگران می شوید؟حتی در چهره هاتان اضطراب نمایان میشود؟

گویا این زندگیی جاویدانِ شما باشد وگویا این چیزها برای همیش با شما باشد.

کجاست حق اضعف الایمان.