شعر و ادب

چاته څۀ! - سپين کوچی

د زړۀ مینځ کې بۀ څۀ ورکوم لاره چاته څۀ ویلی بۀ بیا نۀ شمه لۀ ډاره چاته څۀ ویل مې چې څهره کې دې ځان ګورمه تۀ چوپ یې ویل یې:  چې څۀ ووایي ؛ هینداره چاته څۀ پۀ دې ګرانه،ګرانۍ کې چې تش جیب ته سړی ګوري نو یوسي پۀ تحفه کې لۀ دې ښاره چاته څۀ؟ ستا هر ساز ته لاسونه اچوي ښۀ پۀ مستۍ ور بوی دې کړل د فکر استعماره چاته څۀ؟ لۀ سر نۀ تر پښوو بۀ درته وګوري پۀ شک د دین خبر چې وکړې رب لپاره چاته څۀ چې پوی دې شي پۀ رمز او اشاره،کړي داسې خوند چې سترګو کې دې ووایې کراره چاته څۀ خبر نۀ یم پۀ څۀ خبر د ځینو شمه بد ویلي مې کوچیه سپینه یاره چاته څۀ؟...
نور ولوله

غزل – بلينډه بدرۍ

بلينډه بدرۍ   که يې د ژوند په تورتمونو کې هيڅ بله نه شوم خو د ډيوې په شان څراغ ته هم بدله نه شوم له ما کړۍ د نظرونو تاويدې هميشه د پلار دعا وه په يوې کې هم دربله نه شوم د نوي دور له هوس که بغاوت مې وکړ خو د رواج له سرکشۍ سره هم مله نه شوم دې پيښور که يم په ناز او ادا  غيږ کې لويه بيا هم له تانه په زړه صبر زه کابله نه شوم لکه د پرښې يم پخپلو ارادو ولاړه لکه د مالګې د جزبو څپو ته حله نه شوم د بلينډې د خيال له راګه ډډه بډه جوړه د سرو روپۍ شومه هيڅ دور کې ناچله نه شوم ...
نور ولوله

د ویاړ زرغون انقلاب

د ویاړ زرغون انقلاب د تصویرو په ژبه له بېلابېلو زاویو *** وطنه ژغوري به دې د استعمار له چنګه د جهالت له تیارو د استبداد له لاسو *** دا د اورونو لوبه او دا د وینو بهیر بیا د يو بل انقلاب شور غواړي د ایمان زور غواړي *** دا جنتي خاوره يو بل اوښتون یو انقلاب غواړي داسې زرغون انقلاب لکه د نن په شانتي او د پرون په څیر ...
نور ولوله

نن که په لاس کي ولچکونه لرم

داورځ هم تیره شوه چي ماشومه لورمي ملاقات ته راغلې وه کله چي مانه رخصتیدله سترګې یې داوښکوډکي شوې اوخبرې یې نشوای کولی هغه دي یادولرې چي هرعمل عکس العمل لرې دماشومې لور داوښکوډکې سترګې او اسویلې مې نه درته هیریږې حساب به کوو ان شاءالله وخت رانږدې شوی ده نن که په لاس کي ولچکونه لرم یادوحشت څــــوځنځیرونه لرم که شوم آزاد څنګه به تا وبخشم زه له غموډک ياداشـــــــتونه لرم تاچي زماکورباندي چــــاپه وهله په ماشینــــــــو دي دروازه وهله تاخوزما ټول ماشـــــومان وژړول پرمادي ښځې بچیــــــــان وژړول زماتورسرې سرتور سرګــــــرځیدې ستاله وحشته لاس په سرګرځیدې...
نور ولوله

اوبۀ....

څپه،څپه؛  اوړي را اوړي ، غونډې،منډې اوبۀ د کمال خان، د بند پۀ لپه کې، را غونډې اوبۀ نه،نه ستا د ښتې بۀ وطنه؛ نورې جل نۀ وهي نور بۀ دې نۀ وهي پردي مالت ته منډې اوبۀ ساه یې ورکړې، خو بیا هم ورته نیولي یې دي پۀ تنکۍ لپه کې شهید ارمان ته کونډې اوبۀ څپه ، څپه کۀ پر کاسوو د صبر پورته شولې ډېرې کیسې بۀ د حالاتو کړي ، بربنډې اوبۀ بیا یې تۀ سیال کړه د ځولۍ،ځولۍ ښائیست کوچیه! کۀ مې لمدې کړې  د هېواد د ټیکري څنډې اوبۀ ...
نور ولوله

د خوږو اوبو روان سرود غږېږي

د خوږو اوبو روان سرود غږېږي ګوندې وي چې اوښکې وینې و دَرېږي په څپو څپو روانه کمال خانه کله لمر کله سپوږمۍ درته موسېږي پر سیستان به بیا بهیر ګلونه راشي اوس دې ګوډ تیمور په قبر کې ځورېږي اوبه آب دی د وطن د مرغلرې په ځل ځل یې مرغلره ده ځلېږي بزګران به بیا زرغونې ټپې وایي کروندې به په جامو کې نه ځایېږي چې تاخونو ته د وړانګو مرغۍ ورشي له خوښۍ به ورته شمعې وژړېږي د افغان ماشوم د رسم کتابچه ده د کاروان په زړه کې رود، بېړۍ رسمېږي ...
نور ولوله

پۀ بارانۀ کې...

منمه چې خپل کیف لري سفر پۀ بارانۀ کې خو دا لار حادثې لري، اکثر پۀ بارانۀ کې تۀ صبر چې بند نۀ وي ماهیپر پۀ بارانۀ کې چې بیا را ښوېدلی نۀ وي غر پۀ بارانۀ کې کۀ بنده لار وي هم ځي د بندي زوی ملاقات ته منلی خوږې مور وي هر خطر پۀ بارانۀ کې هَهٰا، چغې یو شور جوړ کړي د کلي ماشومان چې کله نری څرک ووهي لمر پۀ بارانۀ کې ماشوم یاد چې دې لږ لاړ شي، بهر ساړۀ یې وشي را منډه د زړۀ کور ته کړي اوتر پۀ بارانۀ کې ترې واړوي ستا څړیکه، څړیکه یاد نری پوستکی تازه مې شي د زړۀ سوی پرهر پۀ بارانۀ کې لوند،خیشت چېرته ځولۍ،ځولۍ پۀ بېړه وي روان کوچي لۀ ځان تاؤ ک...
نور ولوله

نوي کال ته نوئ هیلې

محب الله محب   له سولې سره راشه نورغمـــــونه رانه یوسه دریاب شه دخوشیو زمـوږدردونه رانه یوسه له موږخو خوشحاليو نیکمرغیـــــو کډه کړئ سپرلیه زموږ دزړو ټوله زخمـــونه رانه یوسه هرښار کلي بانډوکي سوي سوي اسویلي دي نسیمه زموږ دزړو سوي اهـــــونه رانه یوسه چي ټوله افغانان سره په یوټغـــر راټول شي زموږ له منځه ټوله نفرتـــــــــونه رانه یوسه چي ټول قومونه ورکړي دورورۍ مینې لاسونه زموږ له زړونوټوله تعصبــــــــــــونه رانه یوسه محب هم لپه کړي دي لاســــــــــــــونه ربه تاته زموږسوله میلمنه کړه نورجنــــــګونه رانه ...
نور ولوله

بهار قرن

دوکتور شيرشاه يوسفزی   پائيزيم ، نشانه ء درد از بهارِ قرن چون من يكي مباد چنين داغدارِ قرن دست شكسته گردن ديوان را گرفت پاي برهنه موكِبِ بي اختيارِ قرن جانكندنم نديده كسي بهرِ زندگي مُردم، شهيدِ عشق شدم بر مزارِ قرن ايستاده ام ز خاك و رسيدم به كهكشان افتاده ام ز برجِ فلك بر مدارِ قرن جنگ است كان گرفته ضعيفان در بغل گمگشته صلح و آهوي با اقتدارِ قرن ميزان اگر به قسط و عدالت كند بهار من بخت بسته و گلِ من بختيارِ قرن گر شهريارِ حسن يكي جلوه مي نمود صدبار مي شدم بخدا شهريارِ قرن از سال...
نور ولوله

خلک خبرې کوي ...!

کااش شي کراره،کراري؛ خلک خبرې کوي د نوي کال د پسرلي؛ خلک خبرې کوي   باور مو مات دی خو بیا هم، زړۀ ته یو ډاډ ورکوو چا ویل سوله بۀ راځي؛ خلک خبرې کوي   دلته د چا د پرهرونو، یاده نۀ کوي څوک دلته ګل هېر وي د ازغي؛ خلک خبرې کوي   موږ سره منځ کې یو بل دومره،یو بل ووژل چې موږ پسې ربه ټول پردي؛ خلک خبرې کوي   کۀ تۀ في الحال څومره ښۀ پاک او ګل سړی یې خو هم د لته د هر چا د ماضي؛ خلک خبرې کوي   ستا مخامخ صفت کوي، درپسې شاته نو بیا تللی لا نۀ یې سمدستي؛ خلک خبرې کوي   ...
نور ولوله

راسره دی

اشنا هغسې نۀ دی، غټ سړی دی راسره دی ستا غم خو اوس ماشوم نۀ دی، زلمی دی راسره دی نا څاپه مې بس هسې پۀ خندا کړي غم وهلی ستا یاد ځوانیمرګ څۀ دی، لیونی دی راسره دی زۀ ځان سره هم ستا د یاد خبر نۀ کوم غلې زۀ وایمه کۀ څنګ کې څوک پردی دی راسره دی ګل مخو ته پۀ څنګ ترینه مُسکی نۀ شم کتلی را شین مې څوک پۀ سترګو کې ازغی دی راسره دی ورک،ورک چېرته د خیال پۀ ورکه لاره یو روان یو تۀ یې بل هغه وي او بل دی، دی راسره دی نه،نه یواځې نۀ یمه د ژوند پۀ ستړې لار را ځي را پسې شاته سپین کوچی دی راسره دی ...
نور ولوله

د مجازي نړۍ د لیکوالو د پام وړ!

نن سبا، زیاتره خلک په مجازي نړۍ کې ډول ډول لیکنې، خبرې، او وېدیوګانې نشروي، چې ځینې یې هیڅ نوعه منل شوی ستندرد په نظر کې نه نیسي. په ډېر تأسف سره، دغه شانته کړنې، په ځینو افغانانو کې ساري مرض ګرزېدلی دی. د یادولو وړ ده، چې ځینې افغانان، خپلو ځانونو ته په ډېر افتخار سره، د مسلمان او افغان خطاب کوي، او متأسفانه ځینې کړنې یې بیا نه یوه مسلمان، او نه یوه افغان ته پاته کیږي. غواړم، دغه ټکي ته یوځل بیا اشاره وکړم، چې زمونږه دوستي، او دښمني، باید خاص د الله(ج) په خاطر وي، او بس. همدارنګه، مونږه افغانان، باید ښو ته ښه، او بدو ته بد ووا...
نور ولوله

غرمه او شپه...

د ژوند دښته کۀ مې ستړې او سپېره ده شکر ژبه مې د رب پۀ یاد لمده ده لاندې پښو لاندې مې پلونه جل وهلي پاس پۀ سر باندې مې ټکنده غرمه ده اوس مې زړۀ ژاړي پر مخ مې او ښکې نۀ ځي وچه شوې مې د سرو سترګو چینه ده تاته یاد یمه کۀ نۀ یمه باک نشته خو زما درته قسم چې اندېښنه ده .......... نه، نه مۀ وېریږه ستا غوندې د ډېرو زړۀ مې څۀ دی، د رازونو خزانه ده بهر غږ ته د نریو څاڅکو غوږ یم تۀ خو نۀ یې د باران هغسې شپه ده ستا نامه ورباندې لیکمه پر ګوته د کړکۍ ښېښې نیولې بیا خوَلَه ده د کوچي د خیال د وچ راغه پر ل...
نور ولوله

غزل – بلينډه بدرۍ

بلينډه بدرۍ   بيا خلکو ويستي په منصور ژڼي جزبې په کاڼو د اناالحق يې ژوبلې شوي دي نارې په کاڼو ستا انتظار کې داسې څو ځل اوده شوې يمه سر مې وي ايښی د انګړ د دروازې په کاڼو ستا که زما له وجې ژوبل دی حيثيت د مقام ماشومان ولي خير دی ونو کې ميوې په کاڼو نه يې احساس ، نه عاطفې ، نه يې عزت او باور ته وا چې رسم وي انسانه ستا څيرې په کاڼو بلينډې ستا هم مړوندونه دي زخمي په بنګړو د وينو څاڅکي ليدل شوي د چينې په کاڼو ...
نور ولوله

د سورة رحمن پښتو ورژن

پير محمد کاروان      الله دی مهربان را زده يې دی قران پيدا يې دی انسان قوت يې دی ورکړی د خبرو د بيان   که لمر ده که سپوږمۍ ده په نظم دي روان که ستوري دي که ونې سجدې کا د سبحان   آسمان يې ودرولی او ميزان يې اويزان دا ځکه چې څوک ونه کا تيری له دې ميزان   دا ومنئ په ځان انصاف کوئ په وزن کې نه تله کې تاوان هواره يې ده ځمکه بس له پاره د انسان   په ځمکه  کې مېوې دي خـرم...
نور ولوله

ټولپوښتنه

زمونږ نوي ویبسائټ څنګه دي؟