No-IMG

حکمتيار: تمامى جناح هاى تأثير گذار و مطرح رئيس حكومت و اعضاء كابينه را انتخاب كنند

از وضعيت و تحركات داخلى و خارجى چنان معلوم مى شود كه ضرورت تشكيل يك حكومت جديد و انتقال مسالمت آميز قدرت به آن؛ به خواست جمعى تبديل شده؛ و شاهد وضعيت شبيه به اجماع سياسى در اين رابطه هستيم؛ توافق بر حكومت جديد نيز؛ به خواست همگانى و امر قطعى و لابدى درآمده است؛ اما اين كه حكومت جديد چگونه خواهد بود؛ چند بديل وجود دارد؛ كه سه بديل آن از سوى هيئت امريكايى ارائه شده:

1.            در موجوديت حكومت فعلى و تحت زعامت رئيس جمهور كنونى؛ حكومتى جديد ساخته شود؛ كه شامل تمامى جناحهاى مطرح به شمول طالبان باشد.

2.            طرح دوم اين كه رياست همين حكومت جديد؛ در اختيار امارت اسلامى طالبان باشد؛ و حكومت كابل به عنوان يكى از چندين جناح شامل اين حكومت باشد.

3.            صورت سومى اين است كه زعامت حكومت جديد به كسى سپرده شود كه براى تمامى جناح ها قابل قبول باشد؛ و حكومت جديد تمامى جناح هاى مطرح را احتوى كند.

اين سه طرح؛ در ظاهر و با نظر سطحى؛ طرح هاى جداگانه و متفاوت از هم معلوم و تلقى مى شوند؛ اما در حقيقت يك طرح است؛ چون از يك سو؛ نه زعامت حكومت كابل براى طالبان قابل قبول است و نه زعامت طالبان براى حكومت كابل؛ مبناى اين دو طرح بر فرض شبه محال گذاشته شده؛ و از سوى ديگر هر سه طرح در واقع خواهان تشكيل حكومت ائتلافى و توزيع قدرت بر گروه هاى آشتى ناپذير است؛ گروه هايى كه سالها با هم جنگيده اند و امكان و مجال كار مشترك زير يك سقف را هرگز ندارند؛ تجارب نيز نشان داده كه در شرائط موجود افغانستان؛ هيچ حكومت ائتلافى نتيجه مثبتى تحويل نداده و دوام نيآورده. حكومت وحدت ملى و حكومت كنونى مثالهاى قريب آن است؛ احزاب كمونست خلق و پرچم؛ كه هم از ناحيه ايديولوژى يك كسان و رفيق بودند و هم از ناحيه حامى بيرونى شان كه به گونه صد در صد متكى و وابسته به آن بودند.  

4.            بديل مناسب و عملى اين سه طرح امريكايى اين است كه؛ حكومت جديد نه ائتلافى باشد و نه مشاركتى؛ نه در رأس آن زعماى جهت هاى درگير باشد و نه قدرت ميان احزاب و جناح هاى درگير توزيع شود؛ مغاير هر سه صورت قبلى؛ بلكه بر حكومت كاملاً بى طرف و موقت توافق شود؛ مشتمل بر شخصيت هاى قابل قبول براى همه؛ با سابقه غير جنگى و غير حزبى؛ كه نه به كدام حزب سياسى تعهد داشته باشند؛ نه در جنگهاى قبلى سهيم بوده، نه در كنار نيروهاى خارجى قرار گرفته اند و نه متهم به وابستگى به هيچ كشور خارجى باشند. اين حكومت موقت؛ در صورتى مى تواند موفق باشد كه داراى اين مشخصات باشد: مدت كارى اش كوتاه و منحصر به انجام چند كار مهم باشد؛ چون تهيه قانون اساسى جديد، توافق بر چگونگى نظام آينده كشور، برگزارى انتخابات مطابق قانون اساسى جديد و انتقال مسالمت آميز و بدون تأخير قدرت به حكومت جديد.

آسان ترين اسلوب براى تأسيس چنين حكومت بى طرف اين است كه: تمامى جناح هاى تأثير گذار و مطرح؛ فهرست كوتاهى از اشخاص بى طرف ارائه مى كند؛ با مواصفاتى كه قبلاً به آن اشاره شد؛ اين فهرست ها؛ از نظر هيئت معتبر مورد تأييد تمامى اين جناح ها مى گذرد؛ فقط كسانى پذيرفته مى شوند كه اين معيارها در مورد شان صدق مى كند؛ همينها؛ و از طريق رأى گيرى سرى؛ رئيس حكومت و اعضاء كابينه را انتخاب مى كنند.

اما چند مانع و مشكل در برابر اين طرح وجود دارد:

الف: نيروهاى خارجى كه كشور ما را در اشغال خود دارند؛ نمى خواهند و نمى گذارند؛ چنين حكومتى تشكيل شود؛ حكومتى كه در ساختنش رأى آنان دخيل نباشد و در ساختار و تركيبش افراد و گروه هاى وابسته به آنها شامل نباشند.

ب: فقط گروه هاى آزاد و غيروابسته با چنين طرحى توافق خواهند كرد؛ اما احزاب وابسته به اجنبى؛ كه سهم شان در حكومت را حاميان بيرونى شان تعيين مى كنند؛ مخالفت شان با اين طرح؛ حتمى است و قابل فهم است؛ آنها در عوض آن؛ حكومتى را ترجيح مى دهند كه سرنوشتش و سهم و جايگاه اين احزاب در حكومت را نيروهاى خارجى تعيين كنند؛ همان كارى كه در بن صورت گرفت.

ج: آنهايى نيز با طرح تشكيل حكومت موقت و بى طرف؛ ميانه خوب ندارند و در پذيرفتنش مشكلات دارند؛ كه مى خواهند همين حكومت موقت؛ به حكومت دائمى تبديل شود؛ و تشكيل حكومت قانونى و انتقال قدرت به آن براى هميش منتفى شود. همانهاى كه در بن و به عنوان اعضاء حكومت موقت بر اريكه قدرت نشستند و تا هنوز بر آن چسپيده اند. اينها مزه حكومت موقت؛ دست نشانده اجنبى را چشيده اند و خواهان تكرار آن اند.

تبصره / نظر

نظرات / تبصري

د همدې برخي څخه

شریک کړئ

ټولپوښتنه

زمونږ نوي ویبسائټ څنګه دي؟