د خبرو نه تر عمله د افغانستان د ژغورنې یوازینۍ لار
په اوسني بحراني وضعیت کې، افغانستان د تاریخ له هغو حساسو پړاوونو څخه تیریږي چېرته چې یوازې فکر، تحلیل او لیکنه بسنه نه کوي. بېشکه چې لیکنه، بحث او فکري تبادله د ټولنې د شعور د لوړولو لپاره حیاتي ارزښت لري؛ خو دا اغېزه وخت، ثبات او دوام غواړي. په داسې حال کې چې وضعیت بیړنی وي، ملتونه یوازې د قلم په زور نه ژغورل کېږي—بلکې د عمل، ارادې او مسؤلیت له لارې خپل برخلیک بدلوي.
موږ له کلونو راهیسې د خبرو، غونډو، تحلیلونو او ژورو سیاسي نثرونو شاهدان یو. هره ورځ نوې تبصرې، نیوکې او وړاندیزونه وړاندې کېږي؛ خو د دې ټولو تر شا یو تشه احساسېږي—هغه تشه چې د عملي اقدام نشتوالی دی. په داسې حال کې چې هېواد له اقتصادي، ټولنیزو او سیاسي ستونزو سره لاس او ګرېوان دی، یوازې خبرې د درد دوا نه شي کېدای.
په اوسني حالت کې، حتی یو کوچنی عملي ګام کولی شي د لوی بدلون پیل وي. دا ګام ممکن د یو ځوان له خوا د زدهکړې دوام وي، د یوې کورنۍ له خوا د خپل اقتصادي حالت د ښه کولو هڅه وي، یا د یو روڼ اندي له خوا د ټولنې د یو مثبت حرکت پیل وي. دا کوچني اقدامات، که څه هم ساده ښکاري، خو د بدلون د زنځیر لومړۍ کړۍ جوړوي.
سیاسي او ټولنیز ژور نثر هغه وخت اغېزمن کېږي چې له عمل سره یوځای شي. که لیکنه یوازې د انتقاد لپاره وي، بې له دې چې د حل لاره وړاندې کړي یا د عمل هڅونه وکړي، نو دا د وخت ضایع کول دي. زموږ اړتیا دا ده چې لیکنه د عمل محرک وګرځي، نه یوازې د احساساتو څرګندونه.
افغانستان نن ورځ د داسې نسل اړتیا لري چې یوازې فکر ونه کړي، بلکې عمل وکړي. هغه نسل چې د ستونزو په وړاندې چوپ پاتې نه شي، بلکې د حل لپاره ګام پورته کړي. دا ګامونه که څه هم کوچني وي، خو که په دوامداره توګه ترسره شي، کولی شي د یو ملت برخلیک بدل کړي.
لیکنه او فکر د بدلون بنسټ دی، خو عمل د دې بنسټ پر سر ولاړ کور دی. که موږ یوازې بنسټ کېږدو او کور جوړ نه کړو، نو هېڅکله به د سرپناه خاوندان نه شو. وخت راغلی چې له خبرو نه عمل ته واوړو—ځکه چې راتلونکی یوازې د هغو دی چې ګام پورته کوي.👆🏼
