د تېر سیوري او د راتلونکي رڼا ترمنځ د ملت انتخاب
کله چې تاریخ خپل زخمونه پټ نه کړي، بلکې د هر نسل پر وجدان داغونه پرېږدي، نو بیا د هماغو تېروتنو تکرار یوازې یو سیاسي عمل نه وي، بلکې د یوې ټولنې پر برخلیک یو دروند ظلم وي. هغه کسان چې د فساد، چور او شخصي ګټو په تور تاریخ ته سپارل شوي، د ملت لپاره نه د باور وړ پاتې کېږي او نه هم د ثبات د بنسټ ډبرې ګرځېدلی شي. دوی د هغو ورکو لارو لارویان دي چې ملت یې څو ځله په تیارو کې پرې ایښی دی.
په داسې حال کې چې یو ملت د ثبات، عدالت او سوکالۍ تږی وي، د تېرې زمانې تکرار ورته د باران پر ځای د دوړو توپان راولي. ځکه ثبات یوازې د وسلو په چوپتیا کې نه راځي، بلکې د زړونو په اطمینان، د ذهنونو په قناعت او د خلکو په مشارکت کې نغښتی وي. که چیرې واکمن ځواک غواړي چې دا وطن د تلپاتې سکون پر لور بوځي، نو اړینه ده چې د ولس پر لور مخ واړوي، نه د هغو څېرو پر لور چې د ملت حافظه یې لا هم د بېعدالتۍ له کیسو ډکه ساتلې ده.
ملت د یو ژور سیند په څېر دی؛ که یې لوری سم وټاکل شي، د ژوند شنې درې خړوبوي، خو که پرې بندونه او انحرافات وتپل شي، بیا یا وچېږي او یا هم سېلابونه جوړوي. د همدې سیند رښتیني استازي هغه پاک، مخلص او تجربهلرونکي شخصیتونه دي چې نه یې وجدان پلورلی او نه یې د ملت درد هېر کړی دی. دا هغه مشعللرونکي دي چې کولای شي د تیارو په منځ کې د رڼا لار وښيي.
سیاسي هوښیارتیا دا نه ده چې یوازې مخالفین چوپ شي، بلکې دا ده چې ملت وغږېږي. ټولنیز عدالت هغه وخت رامنځته کېږي چې د هر وګړي غږ واورېدل شي، او د تصمیم نیونې مېز یوازې د محدودو کړیو تر منځ ونه څرخي. که د مشورو دروازې پرانستل شي، که د عمل زمینه برابره شي، نو دا وطن کولای شي له شخړو څخه د همغږۍ پر لور ګام واخلي.
دا یو انتخاب دی: یا به د تېر سیوري تعقیبوو او بیا به هماغه تیاره تجربه کوو، او یا به د راتلونکي رڼا ته مخ کوو، چېرې چې د ملت اراده، د پاکو شخصیتونو لارښوونه او د عدالت بنسټونه سره یو ځای د یو نوي باب کیسه لیکي.
