د ملي دریځ او فکري مقاومت لار
زه نه د شهرت د نندارې تږی یم، او نه د شخصي ګټو اسیر.
زما د فکر محور د وطن درد دی، او د زړه تپش مې د ولس له محرومو هیلو سره تړلی دی. هغه اور چې زما په ضمیر کې بل دی، د شخصي خواهشاتو لمبه نه، بلکې د یوې کړېدلې خاورې د فریاد انعکاس دی.
ما هغه لاره غوره کړې چې ډېری خلک یې د ستونزو، فشارونو او وېرې له امله پرېږدي. دا لاره که څه هم له ازغو ډکه ده، خو د حقیقت، وجدان او ملي رسالت لاره ده. انسان کله ناکله د ارام ژوند او حق ترمنځ انتخاب ته اړ کېږي؛ ما حق غوره کړی، ځکه باور لرم چې د ملتونو عزت د حق په قربانۍ او استقامت ساتل کېږي، نه د مصلحت په چوپتیا.
زما د اجنبی او هغو افکارو مخالفت چې زموږ د ټولنې له ارزښتونو، عقیدې او ملي هویت سره په ټکر کې دي، د تعصب، کینې او یا شخصي عقدې زېږنده نه ده؛ بلکې د تاریخ له خونړیو تجربو، د ملت له قربانیو، او د هغو حقیقتونو پایله ده چې زموږ په خاوره کې په وینو لیکل شوي دي. هر هغه فکر چې د ولس عقیده، فرهنګ او استقلال کمزوری کړي، د اندېښنې وړ دی، او پر وړاندې یې چوپ پاتې کېدل د وجدان له محکومیت سره برابر دي.
زما حساسیت شخصي نه، بلکې ملي دی. زه باور لرم چې ملتونه هغه وخت ژوندي پاتې کېږي چې د خپل هویت، ارزښتونو او تاریخي حافظې ساتنه وکړي. که یو ملت خپل فکري استقلال له لاسه ورکړي، نو سیاسي او ټولنیز استقلال یې هم د سقوط له ګواښ سره مخ کېږي.
زما سفر یوازې د ځان لپاره نه دی؛ دا د یوه ملت د بیدارۍ، شعور او فکري ویښتیا سفر دی. زه غواړم راتلونکی نسل په داسې فضا کې ژوند وکړي چې هلته د خپل دین، فرهنګ او ملي هویت پر ارزښتونو ویاړ وکولای شي.
تر هغې ورځې چې ساه لرم، زه به له خپل دې دریځه نه اوړم. ځکه دریځ هغه وخت ارزښت پیدا کوي چې انسان پرې د ستونزو، فشارونو او طوفانونو په منځ کې هم ثابت پاتې شي. زما باور دا دی چې حق که هر څو یوازې ښکاره شي، خو په پای کې هماغه بریالی وي، او تاریخ تل د هغو کسانو نومونه ژوندی ساتي چې د حقیقت لپاره یې قرباني ورکړې وي.
