د خلیج د قدرت شطرنج؛ کله چې سیاست د طوفان ژبه خپلوي
خلیج فارس نور یوازې د انرژۍ لاره نه ده؛ دا د امپراتوریو د ارادو د ټکر میدان دی. دلته څپې نه ارامېږي، ځکه چې تر شا یې د ایالات متحده د ځواک سیوری او د ایران د مقاومت اراده یو بل ته غاښونه ښکاره کوي.
د ایران اته شرطونه، ساده غوښتنې نه دي—دا د جګړې بل شکل دی؛ جګړه په کاغذ، خو د باروتو په بوی. تهران نور د محاصرې ژبه نه کاروي، بلکې د مقابل لوري د نظم د نړولو دعوه کوي. دا هغه شیبه ده چې یو دولت ځان یوازې مدافع نه، بلکې د لوبې د قواعدو لیکونکی اعلانوي.
تنگه هرمز دلته یوازې یوه سمندري لاره نه ده؛ دا د نړۍ د اقتصاد مرۍ ده. څوک چې پر دې مرۍ لاس ږدي، په حقیقت کې د نړیوال بازار پر ستوني فشار راوړي. د مطلق کنټرول غوښتنه، په ښکاره ډول د نړیوال نظام پر وړاندې ننګونه ده—او دا ډول ننګونې تل بې ځوابه نه پاتې کېږي.
له بلې خوا، د اسرائیل او حزبالله جګړه د شرط په بڼه راوړل، دا پیغام لري چې ایران غواړي سیمه د یو واحد جبهې په توګه تعریف کړي. دا یوازې سیاست نه دی؛ دا د نفوذ د جغرافیې پراخول دي. خو همدا پراخوالی، د تقابل د دایرې پراخېدو معنا هم لري.
په ژوره مانا، دا شرطونه د سولې دروازه نه ټکوي—دا یې په لغته وهي. ځکه سوله انعطاف غواړي، خو دلته ژبه د امر ده، نه د تفاهم. دا سیاست د چنې وهلو نه، بلکې د اعظمي فشار د فلسفې څرګندونه کوي: “یا ټول، یا هېڅ.”
دا ډول دریځ، دوه پایلې لري:
یا به مقابل لوری شاتګ ته اړ شي—چې کم احتمال لري—
او یا به ټکر نوې بڼه خپله کړي، چې ډېر امکان لري.
ایران غواړي د “هدف” له ځایه “محور” ته وخېژي؛ خو محور کېناستل، یوازې اعلان نه غواړي—توازن، اقتصاد، او نړیوال منل کېدل هم غواړي. که دا توازن موجود نه وي، نو هر لوړ غږ، په پای کې د انزوا په غار کې انګازې کېږي.
وروستۍ خبره:
دا شرطونه د سولې نقشه نه ده؛ دا د ځواک د ازمایښت اعلامیه ده. که نړۍ یې رد کړي، تشنج به ژور شي؛ که یې ومني، نړیوال نظم به بدل شي. خو تر هغه وخته، خلیج فارس به د ارام سمندر نه، بلکې د ستراتیژیک طوفان په څېر پاتې وي—چېرته چې هره څپه د یوې ممکنه چاودنې اواز لري.
