ایران؛ د تاریخ له ژورو څخه تر فکري ثباته
ایران یو داسې ملت دی چې ریښې یې د تاریخ په ژورو کې ښخې دي او څانګې یې تر ننني فکري او علمي افق پورې رسېدلې دي. دا یوازې یو جغرافیایي واحد نه دی، بلکې د تمدن، فکر او تجربې یوه اوږده لړۍ ده چې د زمانې له بېلابېلو توپانونو سره سره یې خپل هویت ساتلی دی.
تاریخ ښيي چې دا ملت تل د ازموینو له لارې تېر شوی دی—کله د یرغلونو، کله د سیاسي بدلونونو او کله هم د نړیوالو فشارونو په بڼه. خو هر ځل یې له همدې ستونزو څخه د بقا او بیا راټوکېدو لارې موندلې دي. دا ځانګړنه تصادفي نه ده، بلکې د یوې ژورې فکري او ټولنیزې بنسټیزې قوې نښه ده.
نننی ایران یوازې د تېر میراث نه دی، بلکې د فکري او علمي پیاوړتیا یوه فعاله بېلګه ده. پوهنتونونه، علمي مرکزونه او روزل شوی بشري ځواک هغه ستنې دي چې پر بنسټ یې ټولنه ولاړه ده. دا علمي ظرفیت ایران ته دا توان ورکوي چې له هر ډول فشار سره د مقابلې ترڅنګ، د بدلون او پرمختګ لارې هم ومومي.
په ادبي تعبیر کې، ایران د هغه لرغوني ونې په شان دی چې ریښې یې ژورې دي او له همدې امله د توپانونو پر وړاندې نه غورځي. ښايي څانګې یې وخوځېږي، خو بنسټ یې ټینګ پاتې کېږي. همدا ټینګښت دی چې دا ملت ته دا توان ورکوي څو د هرې شخړې او ستونزې وروسته بېرته په خپلو پښو ودرېږي.
په سیاسي او ټولنیز لحاظ، دا فکري او علمي ثبات ایران ته دا فرصت ورکوي چې خپل مسیر په خپله وټاکي. که څه هم ننني نړیوال شرایط له ننګونو ډک دي، خو هغه ټولنه چې د پوهې، تجربې او داخلي یووالي پر بنسټ ولاړه وي، کولای شي له همدې ننګونو څخه د ودې زینې جوړې کړي.
لنډه دا چې ایران یوازې یو تاریخي ملت نه دی، بلکې یو ژوندی فکري ځواک دی—هغه ځواک چې که له ازموینو سره مخ شي، نه ماتیږي، بلکې خپل ځان لا پیاوړی کوي او یو ځل بیا د ثبات او ودې پر لور ګام اخلي.
