د مشر د سیاسي مبارزې حقانیت
کله چې د مشر وروستیو لیکنو ته په ژور نظر وکتل شي، نو داسې احساس را پیدا کېږي لکه د یوې اوږدې او تورو ورېځو نیولې فضا په منځ کې چې د سهار لومړنۍ وړانګې د افق له غاړې راټوکېږي. د هغه د فکر محور نه د قدرت د ماڼیو سیوري دي او نه د ګوندي سیالیو تنګې کوڅې؛ بلکې د ملت د ګډ کور د رغونې هغه پراخه انګړ دی چې د عدالت، امانتدارۍ او ملي اجماع پر ستنو ولاړ وي.
په سیاسي ډګر کې ډېر ځله مبارزې د شخصي نفوذ، تنظيمي برلاسۍ او یا د یوې ځانګړې ډلې د ګټو تر پولې محدودې پاتې کېږي؛ خو د مشر په دریځ کې داسې انځور نه ترسترګو کېږي. د هغه د قلم رنګ د تعصب له رنګونو نه، بلکې د عامه خیر او ملي مسؤلیت له رڼو اوبو جوړ ښکاري. دی هڅه کوي چې سیاست د سیالۍ له ډګره د خدمت تر کچې ورسوي او حکومتولي د واکمنۍ له مفهومه د ولس د امانت تر مفهومه لوړه کړي.
د هغه په لیکنو کې د ملي اجماع یادونه داسې ده لکه د یو لوی باغ د بېلابېلو ونو ترمنځ د همغږۍ اړتیا. باغ هغه وخت شنه او ښکلی وي چې هره ونه د خپل وجود حق ولري او د لمر له وړانګو په مساوي توګه برخمنه شي. همداسې یو ملت هم هغه مهال د ثبات او پرمختګ پر لور ګام اخلي چې د ټولنې بېلابېل قشرونه، قومونه او فکري جریانونه ځان د هېواد د برخلیک شریک وګڼي.
له بلې خوا، په شرعي موضوعاتو کې د وضاحت او روښانګرۍ هڅه د هغه د فکري مبارزې یوه بله مهمه ځانګړنه ده. دی هڅه کوي چې دین د ابهام له دوړو راوباسي او د فهم، استدلال او اعتدال په رڼا کې یې وړاندې کړي. ځکه هره ټولنه چې د دین په نوم د ناپوهۍ او افراط کندو ته ولوېږي، د اختلاف اورونه پکې بلېږي؛ خو چېرې چې پوهه او وضاحت وي، هلته د وحدت او اعتدال ګلان غوړېږي.
د مشر دریځ د سیاسي بازار د شورماشور پر ځای د وجدان له ژورې سرچینې اوبه اخلي. هغه د قدرت د نیولو پر ځای د نظام د سمون، د انحصار پر ځای د مشارکت، او د شعار پر ځای د عمل ژبه کاروي. له همدې امله د هغه مبارزه د یوې ډلې د بریا لپاره نه، بلکې د ټول ملت د سوکالۍ او عزت لپاره د یوې فکري او اخلاقي لارې په توګه تعبیرېدای شي.
که سیاست د ملت د کاروان لارښوونه وي، نو د مشر په لیکنو کې دا کاروان د شخصي ګټو د صحراوو پر ځای د ملي وحدت، عدالت او ګډې هوساینې پر لور روان ښکاري. د هغه قلم د سیاسي شخړو توره نه، بلکې د اصلاح هغه څراغ دی چې هڅه کوي د ټولنې د راتلونکي لارې ته رڼا ورکړي. همدا وجه ده چې د ده د مبارزې حقانیت د ګوندي تمایلاتو په هنداره کې نه، بلکې د عامه منافعو، ملي مشارکت او ټولنیز عدالت په تله کې سنجول کېږي.
