تبصره كوتاه به شهر نشين و باديه نشين !
عادل امين
"حفيظ منصور" خيلى عالى ، راست و حقيقت را بيان كردند كه تاجيك ها متوطن شهر ها و يا شهر نشين بودند و اقوام ديگر يعنى از ديدگاه ايشان اقوام پشتون به زندگى شهرى بلديت نداشتند يعنى باديه نشين و در خيمه ها زندگى داشتند.
دقيقاً دره زيباى پنجشير يكى از شهر هاى مدرن و قديم افغانستان بوده كه همه سهولت هاى شهرى را به شكل مدرن آن مانند شهر پاريس ، نيويارك و فرانكفورت از قبيل جاده ها ، خط آهن ، سينما ، مكاتب عصرى و غيره امكانات را داشت ؛ ولى در طول تاريخ و تغيرات اقليمى و زلزله هاى خطرناك و سيلاب ها به دره سرسبز عوض شد كه اين انقلاب طبعى براى نخستين مرتبه در افغانستان واقع شده كه شهر زيباى پنجشير را به دهكده ها عوض كرده است.
چنانچه آقاى منصور عرض كردند كه مردم شريف تاجيك خيلى عصرى و مدرن و بر خلاف باديه نشين ها همه دريشى و كروات داشتند و در عدم موجوديت دسترخوان بر ميز هاى مدرن همراى قاشق و پنجه نان را نوش جان ميكردند.
مادر را به رسمى فرنگى ها و به اصطلاح مردم شهرى مامه و ننه نمى گفتند و متاثر از مردم شهر نشين " Mommy “ و پدر را “Daddy “ صدا ميزدند.
سالانه سالگره اطفال خود را برخلاف مردم باديه نشين از اينكه همه اطفال متولد زايشگاه بودند با شمع افروختن و قطع كردن كيك تجليل ميكردند.
خوب اين است نظريات جناب منصور و آقاى مهدى كه در مورد پشتون هاى افغانستان دارند و مشابه اين حرف ها و سخنان تعصب آميز را از زبان فقيد احمد شاه مسعود در يك كليب شنيده بودم كه به باور ايشان ساختار جغرافيوى اقوام افغانستان را تشريح و توضيح دارند كه در گذشته ها مردم شهرنشين ناجيك و در قرا و قصبات پشتون ها و اقوام ديگر افغانستان زندگى دارند.
اصل گپ اين است كه شهر با همين امكانات ، تعريف و سهوليات امروز در گذشته ها وجود نداشت و مردم تمام اقوام زندگى دهاتى را نسبت به شهرى ترجيح ميدهند و از اينكه زبان دفترى فقط پارسى درى بود ، مردم كه در شهر ها زندگى داشتند در معاملات و تعاملات پارسى درى صحبت داشتند و اين حرف زدن و سخن زدن آنها به اين مفهوم نبوده كه اقبال لاهورى ، عراقى و عبدالقادر بيدل ، استاد سر آهنگ و استاد رحيم بخش و استاد قاسم افغان تاجيك تبار بودند.
