اصولنامه

 فریدون افراسیابی

با انتشار مجموعه یی بنام «اصولنامه جزایی امارت اسلامی » غوغایی در صفحات مجازی و از سوی شبکه های نفاق افگن و شیطانی براه انداخته شده است .

این شبکه ها که وظیفه دارند ، اوضاع را برای سبز شدن هرگونه نهال تفاهم و همگرایی در  افغانستان

 نامساعد بسازند ؛ از این اصولنامه بعنوان یک مضمون و سوژه جالب ، بخاطر  راه اندازی مباحث نزاع افگنانه استفاده بهینه و بموقع می‌کنند .

طبیعی است ، اقشاری از جامعه که با خباثت های پشت پرده این شبکه ها آشنایی ندارند ، شکار جال  رسانه یی می‌شوند و با میدان دادن احساسات ، واکنش های گوناگون از خود بروز می‌دهند - بیشتر از آنچه نزاع افگنان انتظار داشتند و دارند ، تنور نزاع و مشاجرات را گرم میسازند ، به اینترتیب ، امیدها و شانس های تفاهم ، میان حلقه های موجود سیاسی  در افغانستان ، از دور دورتر میرود .

 اختلاف نظر ، روی مواد اصولنامه ، از نگاه شرعی و قوانین مدنی ، بین مکاتب فکر ، بین علما و ماهرین قانون ، یک امر طبیعی است .

شاید بسیار علما و قانون دانان باشند که با  موادی توافق نداشته باشند که علمای داخل امارت ، بروی برداشت ‌و فتوای خودشان ، این اصولنامه را تحریر و ترتیب داده اند .

 هر حکومت ، هر دولت برنامه و قرایت مخصوص خودرا دارد ، وقتی یک حکومت خواه از طریق انتخابات ، خواه از طریق غلبه نظامی به اقتدار می‌رسد ، این حق راهم دارد که برنامه و برداشت خودرا بمعرض اجرا بگذارد .

در چنین مواقع ، انتقاد با لحن سازنده و سالم می‌تواند از بیرون مفید باشد ، ولی انتقاد با مرام نزاع ، محاذارایی و منفی گرایی ، روشن است که پیامد زیان آوری بالای افکار جامعه میگذارد و با برآورده شدن همین مساله ، اهدافی  که  پروژه های استخباراتی  دنبال ان است به پیروزی می‌رسد  .

اینکه روی برنامه های یک دولت و امارت همه اتفاق نظر داشته باشند ، مشروعیت یک نظام را می‌تواند بگونه عالی تامین نماید ؛ ولی این انفاق همگانی ، بسیار نادر و تاجایی ناممکن است .

در تمام دنیا این صلاحیت  کارکردگی ، دولت ، امارت  و رضایت اکثریت مردم است که مشروعیت را میسازد ، مهم ان است که دولت مورد نظر  تا چه اندازه می‌تواند ، امنیت ، عدالت و خدمات را برای اتباع آن کشور تامین نماید .

در هرحال ، دولت و امارت کنونی رایگان بدست نیامده است ،  شما بهتر میدانید ، در دوران بیست سال اشغال ، حدود چهارهزا امریکایی و یک هزار هم از کشورهای موتلف و ناتو کشته شدند.

هزاران مجروح ، مصدوم و بیمار روانی و تریلیون دلار هزینه ،  محصول بیست سال اشغال افغانستان برای زور گویان جهانی بود .

میدانید ، آمریکایی‌ها نظر به دیگر کشورها زیاد تاوانی وتلفات دادند ، زیاد مصرف کردند : یک سرباز امریکایی سالانه یک ملیون دلار هزینه میگرفت  ، تنها لباس و وسایلی که یک سرباز حمل می‌کرد ، پنج هزار دلار قیمت داشت .

در مقابل ، طی این بیست سال هزاران طالب و اعضای حزب اسلامی و هزاران  هزار ، هموطن ملکی و نظامی ماوشما شهید و خسارات بی حساب وکتاب مالی را  افغانستان متحمل گردید .

حالا پس از سالها قربانی ، دربدری  ، درین مملکت حکومت مرکزی ، امنیت سرتاسری ، شریعت ، عدالت و خدمات نسبی آمده است .

خیلی ساده لوحانه است ، خدای نخواسته تحت تاثیر شبکه های بی ضمیر و شیطانی قراربگیریم  و یا افکار ما از سوی تعدادی از یوتوبران مخدوش گردد  که زیادشان هدفی جز پول ندارند و محدود شان حسادت پیشگان گمراه و هزیمت یافتگان عقده مند رقابت های سیاسی اند  .

راه منصفانه و  ‌منطقی آن است  که این تحول بزرگ را با وجود دیدگاه‌های انتقادی که داریم ، حمایت همه جانبه نماییم .

شما خوبان ، با من درین نکته ، حتمی اتفاق نظر دارید ، همه میدانیم که حمایت های بیدریغ و بی مدعا ، راه را برای اصلاحات تمامتر میگشاید و کشور ما را با اینهمه پشتوانه قربانی های بیمانند و بی نظیر  ، ان شاالله ،  سرتاج همه کشورهای دنیا میسازد  .

بخیرباشید